Flu Hartberg: OsloLovers SIGNERT MED TEGNING PÅ BOKAS TITTELSIDE

«Årets fulltreffer er Flu Hartbergs usedvanlig godt utførte saga om ungdomstidas forvandlinger, fra bygda på det usentrale Østlandet og ned til Oslos blaserte liksom-radikale kohorter. På 264 stilsikre og konsekvent godt tegnede sider spenner  han ut en roman som er både komisk, vemodig og kulturkritisk.» 

Jon Rognlien, Dagbladet, TERNINGKAST 6

«poenget Hartberg utmaler etter alle tegnekunstens regler, er hvor vid og åpen og løfterik tilværelsen kunne fremstå for et ungt menneske som fikk et gløtt inn i kunstens og den urbane verden på tampen av forrige årtusen. «OsloLovers» anbefales til alle, og aller mest til dem som i likhet med meg er gamle nok til å gjenta seg selv: Å, det var tider!»

Bjørn Ivar Fyksen, Klassekampen, Bokmagasinet, UKAS BOK

«Glitrande frå eit Oslo ein berre må elske

Ein av dei beste romanane frå året som gjekk har ruter og snakkebobler.

 … Dette kunne blitt ei historie av den sorten ein liksom kjenner ein har lese før, hadde det ikkje vore for at Flu Hartberg teiknar inn så mange interessante detaljar som gjer at boka berre veks når ein les ho fleire gonger. Berre det å sjå korleis den nære fortida kjem til uttrykk i bobler og ruter er ei nyting i seg sjølv. Subtile tidsmarkørar kan leitast fram litt på same måte som ein speida etter Willy i barndommens myldrebøker. Det røykast inne, i rånebilar, på «antifascistisk rave», og på restaurantane på Aker Brygge. … Mobiltelefonane har ei lita antenne og duger ikkje til stort anna enn å ringe og sende meldingar med. I bileta til Flu Hartberg ser vi eit Oslo som er lett å kjenne att, men som samstundes ikkje finst lenger. Det er noko med måten vi var saman på, skjermlaust til stades, som kjem til uttrykk på snedig vis i rutene. Og midt i alt dette får vi til og med eit lynkurs i kunsthistorie frå nasjonalromantikken via van Gogh, Munch og Picasso, fram til Mark Rothko. Den som fortel dette til den umodne gjengen med elevar heiter Arnfinn og er lærar ved skulen. Hartberg teiknar han med håret rett til vêrs, lesebriller på panna, og ei tolmodig innstilling til dei kunstnariske forsøka til elevane.Undervisninga på dagtid blir klipt saman med den evige festinga i røykfylte lokale på kveldstid. Når Målfrid og Ove kyssar kvarandre ser det ut som ei kolstift-teikning av Käthe Kollwitz. Eit skranglete samleie på loftet på skulen er teikna i stil med måleri av den seine Picasso. Rundt Ove og Målfrid grupperer det seg eit herleg galleri av aparte bifigurar. Den småkriminelle familien med den ulovlege minkfarmen. Naboen på studentheimen lagar kaker med «tjall» i. Det veit ikkje den heilt vanlege pappaen til Ove som takkar høfleg ja til eit stykke til når han kjem inn for å besøke sonen i storbyen. Pappaen til Målfrid med kontor på Aker Brygge og hus på Bygdøy er vel det næraste ein kjem ein klisjé her, men det er noko raust over korleis Hartberg portretterer også han. Det er ingen som blir hengt ut her.I den grad det finst ein moral, er det at vi alle på sett og vis er ein del av den same (alternative) kulturen. Så stor forskjell på folk er det ikkje i dette landet, sjølv om du kjem frå bygda eller frå Bygdøy. Folk er folk uansett kvar dei kjem frå.Kanskje er det ei enkel sanning vi treng å bli minte ekstra på no når vi kjem attende til vår eiga tid, etter denne herlege trippen til eit Noreg der olbogane ikkje var fullt så spisse og den offentlege debatten litt mindre krass. Skulle du ha fått ei middels spanande bok til jul, gjer du lurt i å ta med deg byttelappen over i avdelinga for ambisiøse teikneseriar.»

Knut Hoem, NRK

«Virtuos loop attende. Flu Hartberg teiknar og skriv levande om klassereisa.

Å lesa ein god teikneserieroman er ei dobbel røynsle av litteratur og kunstutstilling. Verket OsloLovers av Flu Hartberg tilfredsstiller både visuelt og intellektuelt, i eit stadig spenn mellom det enkle og det kompliserte, stereotypiar og unike røynsler, i ein sosialantropologisk studie av livet mellom alt frå hillbillies til sosietet nokre få tiår attende i tida, men med tydelege særdrag frå samtida.» … Hartberg ser det innhole og overflatiske i livet til slike som har all tid i verda til å kjenna etter, og han sender difor Ove i ein loop attende til utgangspunktet. Livet i Haralia er kan hende ikkje all verda, men det har noko autentisk over seg, og det appellerer både til Ove og lesaren."

Odd W. Surén, Dag og Tid

«OsloLovers er Flu Hartbergs splitter nyeste og den var det lansering på i går på Last Train og boka er i dag lest ut med den største leseglede. DIGG DIGG, bli med Ove fra Haralia Camping-område og inn til byen for å bli kunstner. 

Fytte søren, knall. Pensum for alle bønder i byen og bytryner, før og nå..»  

Stalsbergs Reviderte Kulturservice

«Hartberg imponerer på nytt … Fortellingen om tegnetalentet Ove som forlater bøgda for å ta kunstutdannelse i Oslo er en velkomponert serie av talende tegninger, med troverdige karakterer og høy gjenkjennelsesfaktor … en universell fortelling om unge voksne og de utfordringer de møter i sine hittil uskyldspregede og uprøvde liv. Tusenvis av ungdomsromaner er spunnet over tematikken, men Hartberg formidler med solid overbevisning sin originale versjon  … han kryssklipper det første seksuelle møtet mellom Ove og Målfrid med kunstlærerens leksjon om det moderne maleriets utvikling, og lar streken ta en form som illustrerer begge seanser parallelt. Mesterlig gjort, og ledsaget av Hartbergs lune og underfundige humor. … OsloLovers er en hyllest og en høysang til ungdommen og det uprøvde livet med alle muligheter åpne, og en kjærlighetserklæring til den radikale ungkulturen i Oslo, som var på sitt høyeste og mest løfterike i den tiden handlingen foregår.»

Harald Lange, Torggata Blad 

«Flu Hartbergs «OsloLovers» er ei hyllest til kunstens kall, men tonen er forfriskande audmjuk på vegne av eigen bransje og kunstnaridentiteten generelt.  … ei av årets viktigaste norske teikneseriar. … få norske teikneserieromanar som kombinerer ambisjon og forteljarevne på dette nivået»

Trond Sætre, Serienett

"Høstens store norske seriealbum"

2025s beste tegneseriebøker, Adresseavisen v/Ole Jacob Hoel